Agile: de democratisering van software ontwikkeling

agileAgile, Scrum, Kanban, Lean: woorden die te maken hebben met een nieuwe manier van software ontwikkeling die de laatste jaren steeds populairder is geworden. Ze zijn allemaal gebaseerd op een paar hele simpele, maar fundamentele concepten. Door populariteit ontstaan echter ook meteen allerlei financiële belangen. Hierdoor is een hele industrie ontstaan van cursussen, opleidingen, boeken en consultancy rondom deze onderwerpen. En deze verkopen uiteraard als er een soort zweem van mysterie wordt gecreëerd, die pas oplost als je (flink) geld investeert.

Ik ben zelf de afgelopen vijf jaar intensief bij projecten betrokken geweest die web development volgens Agile Scrum deden. Soms gingen die projecten goed, vaak ook niet of maar ten dele, maar onafhankelijk van het resultaat was er in de Scrum teams altijd het gevoel dat er niet ‘Agile to the max’ werd gewerkt.

De afgelopen maanden heb ik een uitgebreide (persoonlijke) Retrospective gedaan op deze afgelopen vijf jaar, en geanaliseerd waarom Agile projecten zo gemakkelijk falen, en daaruit conclusies getrokken. In een serie blogposts zal ik dit toelichten aan de hand van een aantal onderwerpen, met voorbeelden, én aan proberen te geven hoe het eenvoudig beter kan. Het gaat allemaal over de ‘democratisering van software ontwikkeling’, wat in mijn optiek de grondslag is van de nieuwe manier van software development.

Daarom, vrij naar Johan Cruijff: ‘Agile software development is simpel, maar simpel, op basis van Agile ontwikkelen, blijkt vaak het moeilijkste wat er is’.

Delen

Een nieuwe start

11In 2009 heb ik een post geschreven met als titel ‘a new start’. Mijn oorspronkelijke blog-inspiratie was verdwenen, en ik wilde vooral schrijven over digital entertainment.

Om diverse redenen (kind, baan, etc) is het aantal (Engelse) blogposts hierover beperkt gebleven, en heeft het blog van de Tonsument de afgelopen jaren een latent bestaan geleid.

Gewapend met nieuwe inspiratie, ga ik opnieuw starten met bloggen – in het Nederlands, want dat gaat me toch het gemakkelijkst af. Laat je inspireren met verhalen over Agile development, muziek, sport en allerlei andere dingen!

Delen

A new start

From July 2005 up until March 2009 I have been blogging about digital trends, music, and other areas of interest. This came to a halt because of personal reasons, and because I sensed that there was already to much blogging going on related to these subjects, and I felt I could not add much value anymore.

Since then I have become more and more intrigued with digital media starting to ‘invade’ our personal lives, up to our living room. I now listen to music that is streamed from a network, I watch movies from a NAS, I can watch TV either at home or from anywhere using my iPhone, and the ereader has recently entered our home. Since this has become a passion, I am feeling new enthusiasm to share my experiences.

Since this subject may be interesting for non-Dutch speakers as well, I decided to switch to English at the same time. Bear with me while the archive is still flooding with Dutch posts – their relevance will become less over time. Welcome to my new blog!

Delen

Uitgetwitterd?

Ik snap dus óók niks van Twitter. Als ik naar Twitter ga om de ‘conversaties’ te volgen, is het net of ik in de trein zit. Aan de ene kant hoor je iemand via zijn mobiele telefoon (of erger, via zo’n headset-oortje) praten met iemand anders, maar je weet niet wat degene aan de andere kant van de lijn zegt. Daardoor mist veel van wat ik op Twitter zie, context. Soms zegt iemand iets zinnigs of leuks op Twitter, maar meestal heeft het weinig relevantie.

Tijd voor een partij die het idee van Twitter oppakt en er iets relevants mee gaat doen. Tot die tijd blijf ik in de wachtkamer zitten. Of nee, ik gebruik een tweede Twitter-account om mijn status messages in te zetten, en via RSS te distribueren naar al die sociale netwerken. Dient Twitter tóch nog ergens voor.

Dit filmpje kon mijn gevoel over Twitter niet beter onder woorden brengen:

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/PN2HAroA12w” height=”531″ width=”444″ /]

(ik werd overigens op dit fimpje attent gemaakt via Twitter: http://twitter.com/carpy. Dank, Ronald 😉

Delen

In de Apple lock-in

Apple Lock

Dat het al een tijdje stil was op mijn weblog. Maar dat ik recentelijk gezwicht ben voor de Apple lock-in, leek me een nieuwe post waard. Ik had ooit al eens een PowerMac aangeschaft voor mijn muzikale aspiraties (die nog steeds aspiraties zijn). En ik had natuurlijk een iPod Mini, die na mijn reis naar Zuid-Afrika op mysterieuze wijze uit mijn tas verdwenen was.

Sinds december ben ik echter de gelukkige bezitter van een iPod Touch, en sinds januari van een MacBook Pro. Waarbij ik dus ‘gelockt’ ben op de Apple productlijn – wat ik overigens geen straf vind. Of althans, niet helemaal vastzit aan de Apple productlijn, onder andere dankzij het briljant VMWare Fusion. VmWare maakt het mogelijk om een ‘Virtual Machine’ te draaien op je Mac – een soort computer binnen een computer. Zo kun je bijvoorbeeld Windows XP installeren binnen je Mac; en dat draait als een zonnetje op mijn MacBook Pro! Alternatief is dat je je computer Dual Boot maakt, dus dat je bij het opstarten kiest of je hem als Mac of als PC wil laten draaien. Maar zo’n Virtual Machine bevalt me eigenlijk veel beter. Het opstarten ervan duurt een paar seconden, en het afsluiten ook; daar kan een ‘gewone’ PC niet tegenop.

Daarnaast biedt VMWare de mogelijkheid om je data te ‘sharen’ tussen je Mac en je Virtual Machine. Zo kan ik mijn bestanden dus zowel via de Mac als via Windows XP benaderen.

VMWare Fusion: niet gratis – het kost volgens mij een euro of 70 – maar meer dan de moeite waard!

Delen

Obama en leugens?

Barack Obama wordt de nieuwe president van de Verenigde Staten. Op een strook staten in het midden van de VS na, zal de overgrote meerderheid van de wereldbevolking hier gelukkig mee zijn.

En spannend dat de verkiezingsdag was! Niet dus. Als ik nu live op CNN kijk, is de stand 338 voor Obama om 163 voor McCain. Een enorme meerderheid. En dat terwijl in de aanloop naar de verkiezingen een verschil van maximaal 5% was beloofd. “Lies, damn lies and statistics”, lijkt het dus. Maar nee, het procentuele verschil in stemmen tussen Obama en McCain blijkt echt “slechts” 52 om 47. Dit verschil wordt veroorzaakt door het (in mijn ogen achterhaalde) kiesmannenstelsel: als jij met een minieme meerderheid een staat wint met veel kiesmannen, tikt dat hard aan. 

Maar wat is de waarde van die polls in aanloop naar de verkiezingen dan nog, als het uiteindelijke verschil vooral bepaald wordt door de kiesmannen? Zou er om het resultaat te voorspellen niet véél meer gekeken moeten worden naar de zogenaamde ‘battleground states‘, staten waar hard geknokt wordt om een (kleine) meerderheid, maar die het resultaat enorm beïnvloeden?

Zo zetten statistieken je voortdurend op het verkeerde been. Maar het blijft interessant, zie ook deze over het stemgedrag verdeeld naar zaken als geslacht, ras en leeftijd.

Delen